سلام خانم دکتر فاضلی

این چند خط را نوشتم تا بیانگر نحوه وجودی من قبل از پروسه تراپی و بعد از آن باشد. هم برای خودم، هم برای دیگران و هم برای شما. با مهر

چندی پیش، آن هنگام که به خود نگاه می‌کردم می‌دیدم آزادم و هر کاری بخواهم می‌کنم گو اینکه موقعیت، تعیین کننده است و همان موقعیت، خشم و ترس و شادی و غم و شرم را از بیرون به درون من می‌ریزد و من فقط آغوشم نسبت به حوادث، کشیده است و بیرون مرزهای وجودی من وضعیت کنونی روانم را رقم می‌زند اما از درون آزادم. در این حالت هر چه در همسایگی وجودی من است تعیین کننده است و روانم من از درون آزاد و بی‌قید. اما نگرانی‌ها و اضطراب‌ها من را به جلسات تراپی خانم دکتر فاضلی ثانی، روان درمانگر دانشگاهی و حاذق کشور، کشاند و بعد از حدود چهار ماه تراپی سنگین (گاهی هفته ای سه جلسه) از اعماق وجود یافتم که در همه موارد، درون من و داستان زندگی من و تاریخ هستی ام تعیین کننده است و همه خاطره‌ها من را به بند کشیده اند و در اکنون من رسوب می‌کنند. هر لحظه، عصاره دریافت من از گذشته‌های سوزناک زندگی ام را بازنمایی می‌کند و گرچه هر حادثه ای نو است اما نحوه وجود من در حادثه تکراری از تکرارهای گذشته است و همان الگوی تکراری، نحوه بودنم را رقم می‌زند. گویی داستان آزادی و آزادگی در درون من است و تا میدان درون را نپردازیم و صلح درون را رقم نزنیم در اصطلاحات با خود، همه جا تولید نفرت و خشم می‌کنیم. در جلسات تراپی اردو کشتی و کشاکش سوپر ایگو با ایگو، والد با کودک، منطق با احساس، دیکتاتور درون با ملت را دیدم و همه را روبرو نشانم. گفت‌وگوهای پر از احساس در جلسات تراپی توسط روان درمانگر حاذق، خانم دکتر فاطمه فاضلی ثانی، هر دو طرف میدان را به سطحی متعادل رساند و نقش و بازیگری‌ها را زدند تا به خود متصل شوم و با به زیر کشیدن دیکتاتور و سرزنش‌گر درون، دولت و ملت عشق را کنار هم بشناسم برای صلحی آرام و زیستی سالم و صد البته این صلح، دیگر جنگ و صلح زمین نیست که با هر اراده‌ای بر باد برود. همه درون، در من تمام می‌شود و من مادامی که خودم هستم زخمی نمی‌پذیرم گرچه همه بدنم پر از زخم باشد! این همان سهم من از زندگی است که روان سالم تعیین کننده است و اگر همه عالم تحقیر کنند و من خودم را کوچک نکنم کماکان عزیز و سالم هستم. این همان بهار زندگی است که در همنوایی با حافظ شکوفا می‌شود:

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم (اراده کنیم تا خودمان باشیم و گذشته‌های تلخ را بازنمایی نکنیم)
فلك را سقف بشكافیم و طرحی نو دراندازیم (صحنه را از طرح‌واره‌ها و زخم‌ها و آسیب‌ها و تله‌ها بگیریم و خودمان داستان زندگی را بنویسیم)
اگر غم لشگر انگیز كه خون عاشقان ریزد (اگر والد و سوپرایگو و سرزنشگر بخواهد مانع شود)
من و ساقی به هم سازیم و بنیانش برندازیم (همه نیروهای درون را هم سطح و متعادل نگه می‌داریم و بنیان دیکتاتوری را بر می‌اندازیم تا ملت عشق و دولت عشق در آغوش هم زندگی کنند)

اینجا و اکنون زخم‌ها شفا یافته است نه اینکه احساسات نیست، هست اما درست و سالم و به اندازه هست. نگرانی‌ها و اضطراب‌ها و زخم‌ها التیام می‌یابند و زندگی در بدون در همین احساسات درست شادی، خشم، ترس، غم و شرم جاریست. دریافت لحظه‌ها بدون بازی‌کردنی و کارکردنی گذشته تلخ و پر آسیب گذشته همان زندگی سالم است که نه گذشته و ویژگی‌های گذشته بل خود «وجود خود عاری از آسیب‌های برفرنج گذشته» تعیین‌گر است و سهمش را از زندگی می‌گیرد: چو در دست است روندی خوش، بزن مطرب سرودی خوش كه دست افشان، غزل خوانیم و پاکویان سراندازیم.